เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 เขาคือฤดูใบไม้ผลิ
เหลียงเฮ่อหยวินดูเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บสีหน้าไว้ได้อย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเป็นยิ้มสดใส
ด้วยเหตุผลจากหน้าที่การงาน ลั่วจื่อเชียนจึงเป็นคนที่ช่ำชองที่สุดในการสังเกตสีหน้าท่าทางเล็ก ๆ ของผู้คน
ความไม่ชอบมาพากลเล็ก ๆ ของเหลียงเฮ่อหยวิน เขาเห็น แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา
เขาเพียงคาบบุหรี่ให้เรียบร้อย แล้วยกกล่องใหญ่ 2 ใบขึ้นมาคนละมือ ชายตามองเด็กสาวแวบหนึ่ง
“หลีม่าน ยืนงงอะไรอยู่ ไปนำทางสิ”
“ระเบิดใช่ไหมเนี่ย หนักจริง ๆ หลีม่าน เธอขนของปีใหม่จากบ้านมาด้วยหรือไง” เหลียงเฮ่อหยวินพูดหยอก พลางเข้าไปช่วยถือกล่อง
ลั่วจื่อเชียนหลบตัวเล็กน้อย “เฮ่อหยวิน ไม่เกี่ยวกับนาย ถอยไปไกล ๆ พูดง่าย ๆ ก็คือ เด็กสาวคนนี้เป็นคนของไอ้ซ่ง ถ้านายกล้าแตะสักนิ้วมือ มือข้างนั้นก็ต้องถูกตัดทิ้งไปด้วย เข้าใจไหม”
เหลียงเฮ่อหยวินยิ้มแหย “งั้นพี่ลั่วก็เชิญยุ่งต่อเถอะ ระวังหน่อยนะ อย่าให้เอวแก่ ๆ ของคุณเคล็ดไปซะก่อน”