กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 ผมรับใช้
ซ่งชิงเฉินโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลสะท้อนเข้าไปในดวงตาบุปผาท้อฉ่ำวาวของหลีม่านอย่างใสสะอาดและตรงไปตรงมา
ในแววตาฉ่ำน้ำนั้น เงาร่างสูงโปร่งสั่นไหวเบา ๆ
ริมฝีปากสีชมพูพีชของหลีม่านเม้มเข้าหากันเบา ๆ
เธอเอาแต่จ้องชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนว่า “ฉันไม่ได้เป็นอะไร” โดยไม่มีน้ำหนักเลยสักนิด
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ขนตายาวเรียวกระพริบเบา ๆ “เถียงคุณไม่ชนะ ถ้าคุณพูดอีกก็เท่ากับใช้อำนาจรังแกคน”
ช่างเป็นใช้อำนาจรังแกคนเสียจริง! เก่งนักเรื่องโยนความผิดใส่คนอื่น ซ่งชิงเฉินก็ยิ้ม ๆ ถูกโยนความผิดใส่จนได้
มุมปากไม่อาจซ่อนรอยยิ้มไว้ได้ ร่างกายขยับเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัวอีกนิด เขาลดเสียงลง “หลีม่าน ไปกับผม”
“ไปไหน?” เธอรับคำถามต่อ
“โรงพยาบาล”