เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 ออกจากซีหยวน
ในลานบ้านแสงแดดกำลังดี ทว่าลมหนาวของทางเหนือกลับเหน็บแนมจนแทงกระดูก
หลีม่านเงยหน้าส่งโคมไฟ ดวงตาหรี่เล็กน้อยเพราะแสงแดดส่อง ใบหน้าเล็ก ๆ ถูกไอเย็นกัดจนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ามอง
นานเข้า คอเริ่มเมื่อยล้า หัวก็มึนตื้อ
มีกลิ่นชาสะระแหน่หอมสดชื่นลอยผ่านมาข้าง ๆ
เธอสูดดมเบา ๆ ความสดชื่นของสะระแหน่ทำให้สมองปลอดโปร่งขึ้นมาก
ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตกับแจ็กเก็ตที่ดูสุภาพสง่างาม รีบเดินไปยังรถหงฉีที่จอดรออยู่ในลานบ้านอย่างรวดเร็วแต่ไม่วุ่นวาย ในดวงตาคมลึกที่อบอุ่นหนักแน่นนั้นไม่มีอารมณ์ใด ๆ เจือปนแม้แต่น้อย
“โอ๊ย เสี่ยวหลี รีบมาช่วยหน่อย ลมประหลาดนี่พัดโคมไฟตกไปหนึ่งใบ” พ่อบ้านที่ยืนอยู่บนบันไดแขวนโคมไฟตะโกนขึ้น
“อืม ได้” หลีม่านตอบเสียงนุ่ม แล้วรีบเดินไปตามโคมไฟที่ถูกลมพัดไปติดอยู่ในพุ่มไม้เตี้ย
เพราะเดินเร็ว ร่างของเธอจึงเซไปเล็กน้อย มือหนึ่งคว้าโคมไฟ อีกมือคว้าต้นไม้ประดับสี่ฤดูสีเขียวต้นเตี้ยข้าง ๆ ไว้ได้ทัน จึงไม่ล้มลง