กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 226 มุ่งหน้าสู่นัดหมายที่มาช้า
ฉีฉงหันหลังให้ลั่วฉือ ข้อนิ้วเรียวยาวดีดพรมลงไปอย่างคล่องแคล่วและพลิ้วไหว
น้ำเสียงของเขาเปี่ยมสุข “ฉินตัวนี้ คือหนึ่งในสิบยอดฉินแห่งใต้หล้า ‘เสียงพิณสะท้อนบรรพกาล’ ผู้อื่นคิดอยากฟังยังมิอาจได้ยิน วันนี้ถือว่าเจ้าได้เปรียบแล้ว”
ลั่วฉือหัวเราะเบา ๆ “ข้ายังไม่อยากจะฟังเสียหน่อย”
ฉีฉงยิ้มมิเอ่ยคำ วางมือทาบลงบนสายฉินแผ่วเบาเพื่อดับเสียง
เขาหันศีรษะกลับมากล่าว “เจ้ามักเป็นคนไร้สุนทรียภาพเช่นนี้เสมอ”
ลั่วฉือพิงต้นไม้ หลับตาพักผ่อน “เจ้าจะไปที่ใด”
ฉีฉงชะงักไป “ข้ายังมิได้บอกว่าจะไป เจ้าก็รู้แล้วหรือ”
ลั่วฉือปรายตามองฉินในมือเขา แฝงความหมายลึกซึ้ง “ใต้หล้านี้ไม่มีของดีที่ร่วงหล่นมาจากฟ้า”
ที่นางบอกว่าไม่อยากฟัง เป็นเพราะนางรู้ดีว่านี่คือของขวัญอำลาที่เขามอบให้ตน