ตอนที่ 153 ใครกล้าว่าข้ากำเริบเสิบสาน!

ตอนที่ 153 ใครกล้าว่าข้ากำเริบเสิบสาน!

ในป่าลึกอันไร้รอยเท้าคนแห่งชิงโจว หิมะหนักดุจขนนกห่านโปรยปรายลงมาเต็มฟ้า ภายใต้การสะท้อนของแสงจันทรา ป่าดงดิบอันเงียบสงัดยามราตรีจึงขาวโพลนไปทั่วอย่างไร้ขอบเขต

ใต้ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้ามีกองไฟลุกไหม้อย่างริบหรี่ เยี่ยนเวินที่ขุมอำนาจหลายฝ่ายค้นหาอยู่หลายวันนั่งพิงอยู่ใต้ต้นไม้

ต่างจากความสูงส่งไร้ละอองธุลีแปดเปื้อนในยามปกติ บนอาภรณ์สีเข้มยังคงมองเห็นคราบเลือดเหนียวเหนอะหนะที่แห้งกรังตรงหน้าอกได้อย่างเลือนราง ยามนี้เขาปิดตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย หลับตาพักฟื้นจิตใจ บนใบหน้ามีร่องรอยความอ่อนแอที่หาได้ยากอยู่หลายส่วน ชันขาข้างหนึ่งขึ้น มือข้างหนึ่งพาดอยู่บนนั้นอย่างไร้เรี่ยวแรง คราบเลือดหยดจากปลายนิ้วลงสู่พื้นหิมะ