ตอนที่ 142 เจ้าไปเถิด... ข้าคงไม่ไปส่งเจ้าแล้ว

ตอนที่ 142 เจ้าไปเถิด... ข้าคงไม่ไปส่งเจ้าแล้ว

ยามจากไปเงียบเชียบไร้สุ้มเสียงเฉกเช่นยามมา ทิ้งไว้เพียงบานประตูไม้แกะสลักที่ไหวเอนตามแรงลมสารท เป็นประจักษ์พยานว่าเขาเคยมาเยือน

จี้ซิวหมิงนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ ครั้นคนจากไปแล้วจึงค่อยได้สติ เขาวิ่งซวดเซไล่ตามออกไป ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาคนเสียนานแล้ว

บุรุษผู้เที่ยงธรรมสง่างาม ไร้มลทินแปดเปื้อน พลันเข่าอ่อนทรุดลงคุกเข่าบนพื้นหินสีน้ำเงิน การล้มกระแทกอย่างแรงกลับไม่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย ข้างหูเอาแต่แว่วคำพูดที่เยี่ยนเวินเพิ่งเอ่ยซ้ำไปซ้ำมา นางเหลือเวลาเพียงสามปี

ที่แท้ตลอดมาเขากลับเป็นผู้ที่นางเลือกอย่างแน่วแน่ จี้ซิวหมิงหลุบตาลงส่ายหน้า ในราตรีมืดมิดมองใบหน้าที่ก้มต่ำของเขาได้ไม่ชัดเจน มีเพียงเสียงหัวเราะเยาะเย้ยตนเองที่ดังขึ้นเป็นระยะ