ตอนที่ 127 ข้าคือหนึ่งเดียวของนางคนเดียว

ตอนที่ 127 ข้าคือหนึ่งเดียวของนางคนเดียว

เกศาดำขลับรวบเกล้าด้วยมงกุฎทองอย่างประณีตไร้ที่ติ แม้คุกเข่าก็ไม่ยอมจำนน แผ่นหลังเหยียดตรง ชายอาภรณ์สีม่วงทอดตัวซ้อนทับร่วงหล่นบนเบาะคุกเข่า แม้จะมิได้เห็นเบื้องหน้า ทว่าแม่ทัพไป๋หูก็รู้ดีว่าสีหน้าของเขาจะเคร่งขรึมและเปี่ยมด้วยจิตศรัทธาเพียงใด

เพียงแต่เขาไม่ได้เห็นท่านอ๋องน้อยกราบไหว้พระมาเนิ่นนานแล้ว

จวบจนบัดนี้ เขาได้ค้ำจุนจักรพรรดิแห่งต้าเยี่ยนมาถึงสามชั่วรัชกาล พระองค์แรกก็คือเสด็จพ่อของเยี่ยนเวิน แม่ทัพไป๋หูยังคงจำได้ว่า หลังจากที่ฮองเฮาผู้เป็นเสด็จแม่ของเยี่ยนเวินให้กำเนิดเขาแล้วก็เสด็จออกจากพระราชวัง ถอนตัวไปพำนักยังวัดวาอาราม กระทั่งสุดท้ายก็สิ้นพระชนม์ในวัดวาอารามเช่นกัน