ตอนที่ 111 ซ่านซ่านของข้า!

ตอนที่ 111 ซ่านซ่านของข้า!

นั่งรถเข็นมาสามปี ในที่สุดก็มีความหวังที่จะหายเป็นปกติได้อย่างยากเย็น ทว่ายามนี้ลั่วหวยจือกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อยว่าการกระทำของตนจะก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงเพียงใด

เฮ่อหลานหรงเซวียนรีบก้าวเข้าไปคว้าตัวเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาขยับ ทว่าลั่วหวยจือกลับดิ้นรนหลุดพ้นจากพันธนาการของทุกคนราวกับคนคลุ้มคลั่ง

เขาฝึกวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ในที่แห่งนี้ไม่มีผู้ใดเป็นคู่มือของเขาได้ เขาจึงสะกดกลั้นความเจ็บปวดเสียดกระดูกลุกขึ้นยืนแล้วทรุดคุกเข่าลงไปเช่นนั้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งคลานสี่เท้าไปยังหน้าประตูอย่างทุลักทุเล

ขาทั้งสองข้างนั้นเนื้อตัวเละเทะไปด้วยเลือดเนื้อ!

หมอเห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยกับเฮ่อหลานหรงเซวียนทันทีว่า “องค์ชาย หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ความพยายามตลอดสามปีที่ผ่านมาจะสูญเปล่าทั้งหมดนะพ่ะย่ะค่ะ!”