กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 110 ลั่วหวยจือ
ดุจดั่งก้อนหินที่ถูกโยนลงสู่ทะเลใหญ่ เงียบงันไร้สรรพสำเนียง แม้แต่ระลอกคลื่นสักสายก็มิอาจกระเพื่อมไหว
ณ เชิงเขาอันห่างไกล แม่ทัพหลัวที่สลัดกองทัพทิ้งไว้เบื้องหลังแล้วรุดหน้ามาเพียงลำพัง ได้แต่มองดูเงาร่างสีขาวสายนั้นร่วงหล่นลงไปต่อหน้าต่อตา เขายังคงมาสายไปก้าวหนึ่ง
เขารู้ดีว่าองค์หญิงในครานี้ไม่มีหนทางรอดชีวิตอีกแล้ว!
เขาทอดสายตามองขึ้นไปบนหน้าผาสูงชันอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง ในที่สุดก็รั้งบังเหียนม้าหันหลังจากไป
เขารู้สึกละอายใจ เมื่อสามปีก่อนมิอาจนำกำลังไปหนุนช่วยเมืองจ้าวได้ทันเวลา จนเป็นเหตุให้ตระกูลลั่วทั้งตระกูลต้องตายอย่างอนาถ มาบัดนี้ต้องมองดูองค์หญิงปลิดชีพตนเองไปต่อหน้าต่อตา ก็ยังคงไร้กำลังช่วยเหลือ
หากเมื่อวานตนเองไม่ยินยอมประนีประนอม บางทีนางอาจจะไม่ต้องตาย