ตอนที่ 226 หางเล็กๆ วัยสามขวบ

ซ่งชูเฉิงไม่ได้เก็บเรื่องที่โหมวโหมวพูดมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เธอคิดว่าคนที่ชื่อแซ่เหมือนกันยังมีตั้งเยอะแยะ นับประสาอะไรกับคำที่แค่เสียงพ้องกัน

“รู้แล้ว เดี๋ยวฉันไปบอกพวกเตี่ยนเตี่ยนนะ” ปากโร่วโร่วขานรับ แต่ในใจคิดอย่างไร มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้

“แม่ ฉันอยากดื่มน้ำแกงอีกชาม” โร่วโร่วส่งชามในมือให้ซ่งชูเฉิง

“อืม! เดี๋ยวแม่ตักน้ำแกงให้นะ”

“แม่ ฉันก็อยากดื่มน้ำแกงอีกชามเหมือนกัน” โหมวโหมวก็ยื่นชามให้เธอเช่นกัน

เรื่องการกินของพี่น้องคู่นี้ ซ่งชูเฉิงไม่เคยต้องเปลืองสมองคิดมาก่อนเลย เธอทำอะไรกันสองพี่น้องก็กินอะไรกัน เลี้ยงง่ายมากเหมือนพ่อของพวกเขานั่นแหละ