กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซ่งชูเฉินยื่นมือไปอุ้มเด็กน้อยบนพื้นขึ้นมา
โร่วโร่วไม่กลัวคนแปลกหน้า ปกติพวกเด็ก ๆ ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารก็เติบโตมากับการถูกเหล่าทหารน้อยในกองพันอุ้ม แบก และนั่งบนบ่ากันทั้งนั้น
ตอนนี้พอถูกซ่งชูเฉินอุ้มขึ้นมา จึงไม่มีความกลัวเลยสักนิด
หนานกวาวิ่งเข้ามาถามอย่างยิ้มแย้มว่า “คุณอา คุณอาเป็นเจ้าทหารใหม่เหรอครับ”
“ไม่ใช่สักหน่อย นายดูเสื้อผ้าของคุณอาสิ ไม่เหมือนกับคนข้างนอกเลย” โร่วโร่วชี้ไปที่เสื้อผ้าของคุณอาที่อุ้มตนอยู่ หันกลับมาถามอย่างยิ้มกริ่มว่า “คุณอา ดูสิว่าฉันพูดถูกไหมครับ”
“อืม เธอชื่ออะไรเหรอ” ขอบตาของซ่งชูเฉินแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย