ตอนที่ 115 ไม่มีน้ำคาวปลาตัวเบาสบาย

สวีหนิงเสวี่ยเปลี่ยนผ้าอ้อมให้โร่วโร่วที่กินอิ่มหนำสำราญพลางเอ่ยแซวปนรังเกียจด้วยรอยยิ้ม:

“คอของโร่วโร่วไม่รู้โตมายังไง ไม่ต้องพูดถึงโหมวโหมวเลย ก่อนหน้านี้ต้าเป่ากับเถียนเถียนก็ไม่มีใครเสียงดังเท่าเขา ถ้าแผดเสียงร้องอีกไม่กี่ทีฉันคงปวดหัวแน่”

พอพูดถึงเรื่องนี้หัวคิ้วของซ่งชูเฉิงก็คลายออก รอยยิ้มผุดพรายขึ้นที่มุมปาก: “มู่ซางบอกว่าเหมือนพ่อเขา เมื่อก่อนลุงใหญ่บอกว่าตอนที่พ่อสามีฉันเกิด นกตัวน้อย ๆ นอกบ้านยังถูกเขาร้องจนหนีหายไปหมดเลย”

สวีหนิงเสวี่ย: “…”