ตอนที่ 114 สวมสีชมพูไม่ได้เป็นผู้หญิงไปเสียหมด

ซูมู่ซาง “...”

“ต้าเหมา เอ้อร์เหมา เดินให้เร็วขึ้นอีกสองก้าว ไม่อย่างนั้นกว่าพวกนายจะเดินไปถึงก็เลยเวลากินข้าวกันพอดี” น้ำเสียงของซ่งชูเฉิงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

เธอตบไหล่ซูมู่ซางเบา ๆ “คุณอุ้มโหมวโหมวกับโร่วโร่วไปให้พวกมันดูหน่อยสิ”

ซูมู่ซางอุ้มโหมวโหมวที่ตื่นแล้วขึ้นมา ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าพวกต้าเหมา

ต้าเหมากับเอ้อร์เหมาก็ไม่ได้ร้องก๊าบ ๆ เหมือนปกติ พวกมันเอียงคอมองดูโหมวโหมวโดยไม่ส่งเสียงออกมาเลยแม้แต่น้อย

“นี่คือโหมวโหมว เป็นน้องชายนะ” ซ่งชูเฉิงเอ่ยเสียงเบา

พอเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของเธอ หูก็กระดิกแล้วมองดูโหมวโหมวเช่นกัน

มัวแต่มองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หันไปมองที่เตียง ซูมู่ซางเข้าใจได้ในทันทีว่าพวกมันอยากดูโร่วโร่ว