เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 66 ฤทธิ์ยาคลาย แต่ใจไม่คลาย
ในที่สุดก็รอดพ้นภัยมาได้ เหยียนเสวียนเจามองบุรุษตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าจัดระเบียบอาภรณ์ให้นาง หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ
แม้จะไม่ได้เจอกันเพียงหนึ่งหรือสองวัน แต่นางกลับรู้สึกเหมือนห่างเหินกันไปนานนับสามปี สายตาไม่อาจละไปจากใบหน้าของเขาได้เลย มองเท่าไรก็ไม่รู้จักพอ อยากจะเก็บภาพคนผู้นี้ไว้ในดวงตาทั้งหมด
อิงเฟิ่งเหลียนรับรู้ได้ถึงสายตาอันร้อนแรงเกินพิกัดของนาง เขาเผลอหันไปมองก็เห็นพวงแก้มทั้งสองข้างของนางแดงก่ำ ริมฝีปากอวบอิ่มบวมเจ่อเล็กน้อยเผยอขึ้นน้อยๆ ดวงตากลมโตจ้องมองเขาไม่กะพริบ แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาอันเปิดเผยไม่ปิดบัง
เขานึกถึงสัมผัสร้อนรุ่มยามริมฝีปากแนบชิดกันเมื่อครู่ ใบหูพลันร้อนผ่าวขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยเตือนเสียงต่ำ "ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา"
เหยียนเสวียนเจาชะงัก
หา เวลาอะไรกัน นางไม่ได้คิดจะทำอะไรเสียหน่อย เขาพูดถึงเรื่องอะไร
ยังไม่ทันได้ขบคิดถึงความหมายในคำพูดของอิงเฟิ่งเหลียน นางก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องเขม็งมาทางตน พอหันไปมองตามทิศทางนั้นก็พบว่าสาวใช้ที่ช่วยบังพวกนางไว้เมื่อครู่ กำลังยืนอ้าปากค้างมองมาอย่างตกตะลึง
เหยียนเสวียนเจาได้สติกลับมา เพิ่งนึกขึ้นได้ถึงสถานการณ์คับขันในยามนี้