เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 65 คนโฉด สิ่งที่เขานำพามา
ทางฝั่งหนิงอวี่ที่เพิ่งถูกส่งตัวกลับตำหนักบรรทม เหล่าบ่าวรับใช้ต่างทยอยเดินออกไปปิดประตูลงกลอน ทำให้โถงกว้างใหญ่เหลือเพียงเสวียนหมิงและเจินจูอยู่กันตามลำพัง
เจินจูยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้นอย่างนอบน้อม ก้มหน้าต่ำตามระเบียบ ชายกระโปรงที่เปื้อนคราบน้ำแกงแห้งกรังเป็นคราบแข็งสีคล้ำ ดูมอมแมมน่าเวทนายิ่งนัก
เสวียนหมิงเดินเนิบนาบเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า เขายื่นมือเชยคางนางขึ้น ปลายนิ้วลูบไล้รอยแผลเป็นน่าเกลียดใต้ผ้าคลุมหน้าผืนบางเบาๆ
ร่างของเจินจูสั่นสะท้านเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุม
"เจินจูผู้น่าสงสารของข้า" เสวียนหมิงก้มมองนาง แววตาเจือความเวทนาปนหยอกเย้า "เจ้าพูดก็ไม่ได้ ใบหน้ายังเสียโฉมปานนี้ นอกจากข้าแล้ว ยังจะมีใครรับเจ้าได้อีกเล่า"
ภายในตำหนักเงียบกริบไร้สุ้มเสียง
ปลายนิ้วของเขาลากไล้ไปตามแนวรอยแผลเป็นช้าๆ น้ำเสียงราวกับกำลังพึมพำกับตัวเอง "เจ้าขาดข้าไม่ได้หรอก สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่ข้างกายข้าอยู่ดี นี่ต่างหากคือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเจ้า..." เขาพยักหน้า คล้ายกำลังยืนยันความคิดของตนเอง