เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 79 เทพธิดาอวี้หลิง
เหยียนเสวียนเจาผลักประตูห้องโดยสารเดินออกมาบนดาดฟ้าเรือ เห็นเรือเหาะกำลังลอยนิ่งอยู่เหนือเกาะแห่งหนึ่ง เบื้องล่างเป็นผืนน้ำทะเลสีครามสด เกาะแห่งนั้นดูราวกับหยกเขียวชิ้นงามที่ถูกวางไว้บนผืนผ้าไหม ขอบเกาะโอบล้อมด้วยม่านหมอกบางเบาดุจแพรต่วน พลิ้วไหวไปตามสายลมทะเลอย่างช้าๆ
ไม่ได้มีเพียงเรือเหาะของพวกเขาเท่านั้น เรือเหาะขนาดเล็กใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนต่างลอยเรียงรายอยู่รอบเกาะ ลดหลั่นกันไปราวกับวงแหวนดวงดาวที่กำลังโอบล้อมไข่มุกเม็ดงาม
ลำตัวเรือบ้างสลักลวดลายอักขระโบราณ บ้างประดับธงทิวหลากสีสัน สีสันต่างๆ ซ้อนทับเรียงรายกันไปสุดลูกหูลูกตา มองจากระยะไกลช่างดูยิ่งใหญ่อลังการราวกับงานชุมนุมนานาประเทศ
บนเกาะมีตำหนักหยกเรียงรายลดหลั่นอย่างงดงาม หมอกบางเบาลอยอ้อยอิ่งอยู่ตามชายฝั่ง เสียงนกกระเรียนร้องกังวานใสแว่วมาจากในม่านหมอกเป็นระยะ ผสานกับเสียงระฆังดังกังวาน อากาศอบอวลไปด้วยไอเย็นชุ่มชื้นและกลิ่นหอมจางๆ ของมวลบุปผา เพียงสูดหายใจเข้าไปก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายไปทั้งปอด
ทันใดนั้น แขนเสื้อของนางก็ถูกกระตุกเบาๆ
เหยียนเสวียนเจากำลังมองเพลินๆ พอหันกลับไปก็เห็นหนิงอวี่กำลังเอียงคอมองนางอยู่ "เหม่ออะไรอยู่เล่า รีบไปกันเถอะ!"
ข้างกราบเรือค่อยๆ ทอดบันไดเมฆาลงมา ผู้คนด้านหน้าต่างทยอยเดินลงบันไดกันไปเป็นกลุ่มๆ
หนิงอวี่จูงมือเหยียนเสวียนเจาเดินนำหน้า ส่วนอิงเฟิ่งเหลียนกับคงชิงกอดกระบี่เดินตามหลังห่างออกไปสองก้าวอย่างไม่รีบร้อน