เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 58 ไม่อาจนิ่งดูดาย
ประตูห้องใต้ท้องเรือถูกกระแทกปิดลงอย่างแรง พื้นที่แคบๆ จึงตกอยู่ในความมืดสลัวอีกครั้ง รอจนเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปไกลจนมั่นใจว่าด้านนอกไม่มีใครอยู่แล้ว เหยียนเสวียนเจาที่แสร้งสลบจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ภายในห้องเรือมืดทึบ เหล่าหญิงสาวที่ถูกลักพาตัวมานอนระเกะระกะอยู่เต็มพื้นโดยมีเชือกมัดมือไว้แน่น คนพวกนั้นพอจับพวกนางขังไว้ที่นี่ก็จุดกำยานสลบฤทธิ์แรงทิ้งไว้เพื่อตัดความรำคาญ ยามนี้ทั่วทั้งห้องจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานเอียนๆ และทุกคนต่างสลบไสลไม่ได้สติ ยกเว้นเพียงนางคนเดียว
เหยียนเสวียนเจายกมือขึ้นกุมหน้าอกอย่างโล่งอก ที่กลางอกของนางยังคงสวม 'น้ำตาเงือก' ที่อิงเฟิ่งเหลียนมอบให้ไว้อย่างดี โชคดีที่พวกมันรีบร้อนขนย้ายคนจึงตรวจค้นร่างกายอย่างลวกๆ ไม่ทันสังเกตเห็นของวิเศษชิ้นนี้ กำยานสลบจึงทำอะไรนางไม่ได้
ทว่าตื่นอยู่เพียงคนเดียวก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เหยียนเสวียนเจาออกแรงถูไถเชือกที่ข้อมือจนขาดออก แล้วรีบคลานเข้าไปหาหนิงอวี่ทันที
"หนิงอวี่ ตื่นเร็วเข้า!" นางกดเสียงต่ำ พลางตบแก้มอีกฝ่ายเบาๆ