เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30 ภาพลวงตาในกระจกเงา (3)
ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านช่องมู่ลี่ ทอดเงาตกกระทบลงบนพื้นห้องเป็นริ้วลาย
ผู้อำนวยการนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเก่าที่ใช้งานมานานหลายปี ตรงข้ามกันมีสามีภรรยาวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐานนั่งอยู่
"ท่านผู้อำนวยการ พวกเราอยากรับเลี้ยงเด็กผู้หญิงที่นิสัยร่าเริงสดใสสักหน่อย แต่หนูเสวียนเจากลับดูเงียบขรึมเกินไป... เกรงว่าจะไม่ตรงกับความต้องการของพวกเรา" ฝ่ายภรรยาเอ่ยปฏิเสธอย่างรักษาน้ำใจ
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีเจตนาจะรับเลี้ยง ผู้อำนวยการก็ไม่กล้าบังคับฝืนใจ จึงถอนหายใจเบาๆ "ดิฉันเข้าใจค่ะ หากคุณทั้งสองเปลี่ยนใจเมื่อไร ยินดีต้อนรับเสมอเลยนะคะ"
เด็กหญิงเหยียนเสวียนเจาตัวน้อยที่แอบยืนฟังอยู่หน้าประตูรีบหดหัวกลับเงียบๆ มือเล็กกำชายเสื้อเชิ้ตที่สั้นเต่อจนเห็นข้อมือแน่นด้วยความอับอาย
นางรู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะต้องลงเอยเช่นนี้ แต่ก็ยังไม่วายแอบคาดหวังลมๆ แล้งๆ
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา นางก็รีบหันหลังวิ่งหนีสุดฝีเท้า วิ่งไปหลบอยู่หลังสไลเดอร์เก่าผุพังในสนามเด็กเล่น นั่งยองๆ ซุกหน้าลงกับหัวเข่าแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเงียบงัน
เหยียนเสวียนเจาไม่เคยเป็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูในสายตาใครมาตั้งแต่ไหนแต่ไร
หากนางน่ารักน่าชัง พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดก็คงไม่เอานางมาทิ้งไว้ที่หน้าประตูสถานสงเคราะห์แห่งนี้หรอก