เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 เผชิญหน้าหน่วยจี๋เฉินซืออีกครั้ง เจ้าไม่ควรตายเสียหน่อย
แสงอรุณเริ่มสาดส่อง หมอกยามเช้าลอยอ้อยอิ่งในป่า คลุมสรรพสิ่งรอบกายไว้ใต้ผ้าโปร่งบางเบา เหล่านกป่ากระโดดโลดเต้นตามกิ่งไม้ ส่งเสียงร้องใสกังวาน ปลุกแดนลับที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น
ท่ามกลางเสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว เหิงซุ่ย เฝิงเนี่ยนจือ และคนอื่นๆ ทยอยตื่นขึ้นมา ต่างพากันขยี้ตาด้วยความงัวเงีย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเมื่อคืนเผลอทำเรื่องน่าอายอะไรลงไปบ้าง
ทุกอย่างเป็นไปตามที่อิงเฟิ่งเหลียนบอก พิษของผลลวงฝันในร่างกายพวกเขาสลายไปจนหมดสิ้นตามกาลเวลา เหลือเพียงอาการปวดหัวตุบๆ คล้ายคนเมาค้างเท่านั้น ทว่าสำหรับผู้ฝึกตนอย่างพวกเขา แค่นั่งเดินลมปราณปรับสมดุลครู่เดียวก็หายเป็นปลิดทิ้ง
เมื่อทุกคนจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย เหิงซุ่ยก็หยิบแผนที่แดนลับออกมากางพิเคราะห์ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า เฝิงเนี่ยนจือกับศิษย์น้องอีกคนรีบขยับเข้าไปล้อมวง ทั้งสามกระซิบกระซาบหารือเส้นทาง พลางชี้นิ้วลงบนแผนที่เป็นระยะ
เหยียนเสวียนเจาเห็นดังนั้นจึงกระตุกชายเสื้ออิงเฟิ่งเหลียนเบาๆ
"นี่ เจ้าว่าเนี่ยนจือแอบมีใจให้เหิงซุ่ยหรือเปล่า" นางขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขาด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ