เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 เข้าสู่แดนลับ ร่วมเดินทางไปด้วยกัน
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดหอบใบไม้แห้งสีเหลืองร่วงโรย ปลิวคว้างเข้ามาในโถงโรงเตี๊ยมที่ร้างผู้คน
เสี่ยวหลี่คว้าไม้กวาดมากวาดใบไม้ลงที่ตักผงโดยอัตโนมัติเหมือนสมัยยังทำงานเป็นเสี่ยวเอ้อ ทว่าท่าทางของเขากลับเชื่องช้า ไม่ใช่เพราะเกียจคร้านอู้งานเหมือนวันวาน แต่แฝงไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์ที่บอกไม่ถูก
ดวงตะวันคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ แสงอัสดงสาดส่องผ่านบานประตูโรงเตี๊ยมที่เปิดกว้าง อาบไล้ทุกซอกมุมในห้องโถงให้จมอยู่ใต้บรรยากาศเหงาหงอยของฤดูใบไม้ร่วง
เมื่อพื้นสะอาดเอี่ยมไร้ฝุ่นผง เขาก็นำไม้กวาดไปเก็บเข้าที่ แล้วสะพายสัมภาระที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยขึ้นบ่า ก่อนจะปิดประตูไม้บานใหญ่ทั้งสองลงเป็นครั้งสุดท้าย เขายังอดหันกลับไปมองสถานที่ที่ตนทำงานและใช้ชีวิตอยู่มานานถึงห้าปีไม่ได้