เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 แขกยามวิกาลกับภารกิจหลัก
คนด้านนอกเคาะประตูตามมารยาทเพียงสองครั้งแล้วก็ยืนรออย่างสงบ เพื่อรอนางเอ่ยตอบรับ
"ผู้ใดกัน" เหยียนเสวียนเจายังไม่เปิดประตูในทันที แต่ตะโกนถามออกไปอย่างระแวดระวัง
ดึกดื่นป่านนี้จะเป็นใครกัน เสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยม หรือว่าจะเป็น... คนกลุ่มเมื่อตอนเย็น
"แม่นาง พวกเราเองเจ้าค่ะ คนที่คุยกับพวกท่านสองคนอยู่ชั้นล่างเมื่อตอนเย็น" เสียงใสกังวานของหญิงสาวดังขึ้น ฟังดูอายุยังน้อยและเจือความร่าเริงสดใส
ทว่าเหยียนเสวียนเจาไม่ได้คลายความกังวลลงเพราะน้ำเสียงเป็นมิตรนั้นเลย ตรงกันข้าม นางกลับตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม
คนพวกนี้ตามขึ้นมาหาถึงห้องทำไมกัน หรือว่าจะจับพิรุธอะไรได้แล้ว
นางรีบทบทวนคำพูดและการกระทำเมื่อตอนเย็นในหัวอย่างรวดเร็วว่ามีช่องโหว่ตรงไหนหรือไม่ พลางตะโกนตอบออกไป "พวกท่านมีธุระอันใดอีกหรือเจ้าคะ"
"แม่นางอย่าได้ตื่นตระหนก พวกเรามิได้มีเจตนาร้าย" เสียงนุ่มนวลของชายหนุ่มอีกคนดังแทรกขึ้นมา เป็นชายชุดฟ้าที่ซักถามพวกเขาเมื่อตอนเย็น น้ำเสียงของเขาจริงใจยิ่งนัก "เมื่อครู่ที่ชั้นล่างพวกเราเสียมารยาทไปมาก รู้สึกไม่สบายใจจึงตั้งใจมาขอขมา"
หากขืนปิดประตูขังตัวเองไว้ไม่ยอมเปิดต้อนรับ ยิ่งจะดูมีพิรุธเข้าไปใหญ่ เหยียนเสวียนเจาจึงจำต้องแข็งใจเปิดประตูห้องออก