กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 117 เพ่งจิตกำหนดนิมิตสายฟ้า ร้อยหลอมอัสนีเทพชำระกาย!
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดครึ้มลง
เมฆดำทะมึนแผ่ปกคลุมเหนือฟากฟ้า แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายพายุฝนที่จวนเจียนจะโหมกระหน่ำ สายลมกรรโชกพัดผ่านแนวป่าจนใบไม้เสียดสีส่งเสียงซ่า อากาศเริ่มอบอวลไปด้วยละอองไอน้ำจางๆ
พื้นที่ที่เขตทหารควบคุมดูแล ล้วนแต่เป็นเขตต้องห้าม
และความหมายที่แท้จริงของเขตต้องห้าม ก็คือดินแดนแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฟ้าดินที่เปี่ยมล้นด้วยปราณวิญญาณ ท้องฟ้ามืดครึ้มของที่นี่จึงดูยิ่งใหญ่อลังการและน่าเกรงขามกว่าข้างนอกมาก
เมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไป เหนือท้องฟ้าสีเทาหม่นนั้นแฝงไว้ด้วยประกายสีม่วงเข้มลึกล้ำรางๆ
"กลิ่นอายสายฟ้าช่างมหาศาลจริงๆ"
ฟางอี้เงยหน้ามองท้องฟ้าแวบหนึ่ง