บทที่ 116 เพิ่งจะออกจากด่านฝึกตนแท้ๆ นี่จะกลับไปปิดด่านฝึกตนอีกแล้วเหรอ?

บทที่ 116 เพิ่งจะออกจากด่านฝึกตนแท้ๆ นี่จะกลับไปปิดด่านฝึกตนอีกแล้วเหรอ?

ในฐานะอัจฉริยะแห่งเขตทหารที่เป็นจุดรวมสายตาของผู้คน ไป๋ซูเคยต้องมารับความอัปยศอดสูเช่นนี้ที่ไหนกัน?

ต่อให้เป็นใครก็คงทนรับไม่ไหว เพิ่งจะทะลวงระดับออกจากด่านฝึกตนมาหมาดๆ กลับถูกคนระดับเดียวกันบดขยี้อย่างย่อยยับ

เพียะ!

พลันนั้น ระหว่างคิ้วของไป๋ซูปรากฏความคลั่งแค้นขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาคุกเข่าลงกับพื้นแล้วฟาดสองมือลงบนผืนดินอย่างแรง

จุดแสงสีเขียวมรกตพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ต้นไม้ใบหญ้าผุดขึ้นมานับไม่ถ้วนและเติบโตอย่างบ้าคลั่งราวกับควบคุมไม่อยู่

ผู้เฒ่าเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น สบถในใจว่าเหลวไหลสิ้นดี

เป็นแค่การประลองแท้ๆ เจ้าเด็กนี่ถึงกับต้องเอาชีวิตเข้าแลกขนาดนี้เชียวหรือ?

ทว่า...

สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือหัวหน้าทีมเมืองไท่