บทที่ 30 ดึงคุณสมบัติรกร้าง บัญญัติวิชา กำเนิดไม่สิ้นสุด

บทที่ 30 ดึงคุณสมบัติรกร้าง บัญญัติวิชา กำเนิดไม่สิ้นสุด

"หนี!"

เมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่ม ทุกคนต่างมีความคิดผุดขึ้นมาในหัวโดยสัญชาตญาณเป็นเสียงเดียวกัน

ถ้าไม่รีบหนีตอนนี้คงได้ตายอยู่ที่นี่แน่!

เถาวัลย์หนาทึบราวกับกองทัพนับพันนับหมื่น ใต้ใบไม้เขียวขจีซุกซ่อนรยางค์ที่ยื่นขยายออกไปนับไม่ถ้วน มันพุ่งโฉบไปข้างหน้าประหนึ่งกรงเล็บปีศาจ แต่ละเส้นสายล้วนแฝงไปด้วยพละกำลังมหาศาลและความดุร้ายอย่างหาที่สุดมิได้!

ทุกที่ที่มันกวาดผ่าน หินผาต่างแตกกระจาย ฝุ่นควันฟุ้งตลบ!

ต้นไม้โบราณถูกเถาวัลย์รัดพันจนกิ่งก้านแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ หน้าผาถูกฟาดฟันจนขาดครึ่ง เถาวัลย์ขนาดยักษ์เปรียบเสมือนสัตว์ประหลาดไร้ความปรานีที่คอยกลืนกินทุกสิ่งมีชีวิต

หนามแหลมที่งอกออกมาจากเถาวัลย์ส่องประกายวาววับดั่งคมมีด ส่งเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหู เมื่ออยู่ต่อหน้าคลื่นสึนามิสีเขียวนี้ ทุกคนก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาที่เผชิญหน้ากับภัยพิบัติทางธรรมชาติ ไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบโต้ได้เลยแม้แต่น้อย เพราะความต่างชั้นมันช่างห่างไกลกันเกินไป!

พวกเขากำลังจะออกตัววิ่งหนีสุดชีวิตโดยสัญชาตญาณ

"ไม่ได้ หนีไม่ได้เด็ดขาด!"