บทที่ 29 เถาวัลย์ที่แขวนซากศพเต็มไปหมด ฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้วงั้นเหรอ?!

บทที่ 29 เถาวัลย์ที่แขวนซากศพเต็มไปหมด ฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้วงั้นเหรอ?!

หุบเขาลึกอันเงียบสงัด เคว้งคว้างไร้สรรพเสียง

แสงแดดสาดส่องลงมาจากเหนือหุบเขา ทอดเงายาวเป็นแนวยาว และท่ามกลางแสงเงานั้นเอง เถาวัลย์ขนาดยักษ์เส้นหนึ่งก็ทอดตัวห้อยระย้าลงมา

เถาวัลย์เป็นสีเขียวเข้มตลอดทั้งเส้น ลำต้นหนาขนาดสามคนโอบ มันห้อยลงมาจากท้องฟ้าพาดผ่านลงมาถึงเชิงเขา ดูราวกับท่อนแขนของทวยเทพที่ทิ้งตัวลงมาอย่างผ่อนคลายยามพักผ่อน

มองปราดเดียวสุดสายตา ก็ยังไม่อาจเห็นปลายทาง

ช่างยิ่งใหญ่อลังการเหลือเกิน

ความรู้สึกนั้น เวิ้งว้างและรกร้าง ว่างเปล่าและเดียวดาย

"นี่... คือเถาวัลย์เส้นนั้นงั้นเหรอ?"

"ภูเขาลูกนี้ภายนอกดูงดงาม แต่จริงๆ แล้วเทือกเขากลับสูงชัน ซ้ำยังมีเมฆหมอกปกคลุม เถาวัลย์ห้อยลงมาแค่เส้นสองเส้นจึงมองไม่ชัดเลย มิน่าล่ะถึงแทบไม่มีใครสังเกตเห็นข่าวนี้"