ตอนที่ 167 เขาที่ไม่อาจลืมเลือน

ตอนที่ 167 เขาที่ไม่อาจลืมเลือน

“หมอซูคะ เมื่อคืนฉันฝันถึงเขาอีกแล้ว”

ภายในห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวเรียบหรูบิดนิ้วมือไปมา พลางกัดริมฝีปากล่างเบาๆ

เธอเกล้าผมสูง ปล่อยเรือนผมยาวสีดำสยายคลอเคลียไหล่ราวกับพู่ไหม แสงแดดหลังฝนตกในฤดูร้อนสาดส่องผ่านช่องหน้าต่าง เผยให้เห็นลำคอระหง แนวกรามชัดเจน และเครื่องหน้าอันประณีตงดงาม

ทว่าความงามนั้นกลับแฝงความเปราะบางและซีดเซียว ผิวพรรณของเธอขาวซีดดูไม่ค่อยแข็งแรง รูปร่างบอบบางราวกับกิ่งหลิวลู่ลม โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น นัยน์ตากระจ่างใสราวกับแก้วกลับเอ่อล้นไปด้วยความโศกเศร้าและแตกสลาย