ตอนที่ 134 ความรู้สึกของวัยรุ่น

ตอนที่ 134 ความรู้สึกของวัยรุ่น

เฉินชิ่งเซินไม่ได้หันกลับไปมองอีก เขาเดินดิ่งลงบันไดแล้วก้าวออกจากอาคารเรียนทันที

ความรู้สึกในใจยังสงบลงไม่ได้ มันเหมือนปุยหลิวที่ปลิวว่อนพันกันยุ่งอยู่ในลมมรสุม จัดการยังไงก็ไม่เข้าที่เข้าทางเสียที

เขาเดินฝ่าสายฝนตรงไปยังอัฒจันทร์ข้างสนามบอลแล้วนั่งลงตรงกลาง รอบตัวไม่มีใครสักคน มีเพียงหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย

ตอนเป็นวัยรุ่น เวลาที่เฉินชิ่งเซินรู้สึกอึดอัดกลัดกลุ้ม เขามักจะชอบมานั่งคนเดียวที่ดาดฟ้าหรืออัฒจันทร์แบบนี้ จากนั้นก็หลับตาลง ฟังเสียงของธรรมชาติ มันช่วยให้เขาสงบใจลงได้อย่างรวดเร็ว