ตอนที่ 12 เขียนประวัติศาสตร์ใหม่

ตอนที่ 12 เขียนประวัติศาสตร์ใหม่

เฉินชิ่งเซินคิดไม่ถึงว่าฉู่ไป๋เถาจะมาที่นี่

สุสานเมืองหลินเจียง

ฉู่ไป๋เถากางร่มสีดำ ยืนนิ่งอยู่หน้าป้ายหินสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ฝนพรำพัดผ่านผ้าร่ม หมุนวนอยู่ในลมมรสุมอุ่นชื้น แล้วค่อย ๆ ซึมลงดินทีละหยด ทั้งยังแทรกซึมลึกเข้าไปในใจของเธอ

เฉินชิ่งเซินยืนมองอยู่ข้างหลังอย่างเงียบๆ แผ่นหลังของเด็กสาวดูบอบบางลงไปอีกท่ามกลางสายฝน

ป่าสนที่อยู่ไกลออกไปมีหมอกควันจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่ง เสียงฝนอันเงียบเหงาโอบล้อมทั่วทั้งสุสาน

ไม่มีใครอยู่เลย ซึ่งก็โชคดีที่เป็นแบบนั้น

ถ้ามีคนเห็นเด็กสาวที่ยืนอยู่หน้าป้ายหลุมศพหน้าตาเหมือนกับรูปบนนั้นเป๊ะ ไม่รู้ว่าจะตกใจร้องลั่นขนาดไหน

ฉู่ไป๋เถากำลังจ้องป้ายหลุมศพของตัวเอง เธอจะกำลังคิดอะไรอยู่นะ