กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ละอองฝุ่น
ตอนที่ 8 คนที่สาม
เฉินชิ่งเซินมักจะฝันเห็นใบหน้าของฉู่ไป๋เถาใต้ผ้าขาวผืนนั้นอยู่เสมอ เขาไม่กล้ามองรูปหน้าศพ เพราะมันเหมือนการต้องสบตากับเธอตามลำพัง ซึ่งเป็นสายตาที่เขารับมันไม่ไหวจริง ๆ
เขาเอาแต่ดูรูปถ่ายรวมบนยอดเขาผิงซานเมื่อช่วงหน้าร้อนปี 18 รูปนั้นมีคนเยอะมาก รอยยิ้มของทุกคนดูอบอุ่นจนคล้ายจะปัดเป่าความหม่นหมองจากฤดูฝนที่ตกไม่หยุดหย่อนให้หายไปได้ เขาจึงตั้งมันเป็นภาพพักหน้าจอมือถือเรื่อยมาหลายปีโดยไม่เคยเปลี่ยน
เฉินชิ่งเซินจ้องมองรูปใบนั้นอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองฉู่ไป๋เถาที่นั่งอยู่ตรงมุมโซฟา
เรื่องเล่าจบลงแค่นี้
“วันฝนตกหนัก อุบัติเหตุทางรถยนต์เหรอ” ฉู่ไป๋เถาใช้สองมือยันขอบโซฟาไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ