ตอนที่ 7 คำบอกลาที่ไร้เสียง

ตอนที่ 7 คำบอกลาที่ไร้เสียง

เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด

ฉู่ไป๋เถากลับไปตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว ป่านนี้เธอคงอาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเสื้อผ้าสบายตัว แล้วนอนขดตัวเอกเขนกอยู่บนโซฟาไปแล้วแน่ๆ

นักเรียนมัธยมหนึ่งผิงซานมีตั้งเยอะแยะ ต่อให้หกโมงครึ่งจะเลยเวลาเลิกเรียนมานานแล้ว แต่ก็ต้องมีคนเพิ่งกลับบ้านอีกไม่น้อยอยู่ดี

ใช่แล้ว ต้องเป็นอย่างนั้นแน่

เฉินชิ่งเซินพยายามปลอบใจตัวเองอย่างหนัก เหมือนกำลังควานหาข้ออ้างบางอย่าง ทว่าลางสังหรณ์ไม่ดีกลับยังวนเวียนอยู่ตรงหน้าเหมือนเมฆดำบนฟ้าที่พัดไม่ไปเสียที