กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 จะให้ข้าส่งเจ้าไปยมโลกเสียเลยหรือไม่?
“ลู่หลิงโยว อย่าทำเป็นไม่เห็นค่าความหวังดีของผู้อื่น คิดจริงหรือว่ามีใครอยากคุยกับเจ้า” ซ่งอี้ซิวเดือดพล่านราวกับประทัดที่ถูกจุด
“ศิษย์พี่ใหญ่ อย่าเสียเวลาพูดกับนางเลย รีบเข้าไปช่วยศิษย์น้องหญิงคนเล็กสำคัญกว่า”
ลู่หลิงโยวยกคิ้ว
เย่อเจินเจินก็อยู่ข้างในนี้ด้วยหรือ?
มิน่าเล่าคนพวกนี้ถึงไม่ได้พุ่งเข้ามาฆ่าพวกเขาราวกับสุนัขบ้า ดูท่าเย่อเจินเจินคงเกิดเรื่องแล้ว
แต่เนี่ยอวิ๋นจิงกลับไม่ขยับ
ดูเหมือนเขาจะไม่ได้โกรธด้วยซ้ำ ยังห้ามซ่งอี้ซิวไว้อีก
จากนั้นก็หันมายิ้มให้ลู่หลิงโยวแล้วกล่าวว่า “ศิษย์น้องหญิง ในเมื่อพวกเจ้าเพิ่งออกมาจากข้างใน ย่อมจำทางได้ พาพวกเราเข้าไปสักรอบเถิด”
น้ำเสียงนั้นช่างถือเป็นเรื่องสมควร