กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 ศิษย์น้องลู่ช่างกล้าหาญยิ่งนัก
ลู่หลิงโยวยังไม่ทันได้ตอบสนอง ชายวัยกลางคนผู้สง่างามก็เป็นฝ่ายกระทืบเท้าด้วยความโมโหก่อน
“เจ้าพูดเล่นอะไรอยู่” เขาชี้หน้าชายผู้เย็นชา เคราจนแทบปลิวเพราะโทสะ “เจ้าจะอุตริคนเดียวก็ช่างเถิด แต่เอาเด็กตัวเล็ก ๆ มาล้อเล่นเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ข้ายังอับอายแทนเจ้าเลย”
ชายผู้เย็นชามีสีหน้าเคร่งขรึม “ข้าไม่ได้ล้อเล่น ในเมื่อศิษย์พี่ถึงขั้นขู่เอาชีวิต บังคับให้ข้ารับศิษย์สักคน เช่นนั้นข้าก็เลือกนางแล้ว”
“พวกเขากำลังพูดถึงข้าอยู่ใช่หรือไม่” ใบหน้าเล็ก ๆ ของลู่หลิงโยวไร้ซึ่งอารมณ์ ดูราวกับตกใจจนตัวแข็ง
“คงใช่กระมัง จะให้พูดถึงข้าก็คงไม่ได้ ข้าเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์อยู่แล้ว” ซูเซี่ยนยักไหล่