เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันหนึ่ง ในส่วนลึกของสันเขาวายุทมิฬแห่งแดนเหนือ
ลมกรรโชกหอบใบไม้สีเหลืองผืนใหญ่พัดหวีดหวิวข้ามยอดป่าโบราณไป
รถออฟโรดเปรอะโคลนเต็มคันสามคันประกบอารักขารถบรรทุกหนักสีเขียวทหารคันสูงใหญ่หนาแน่นอย่างใกล้ชิด แล่นบดขยี้ทางกรวดเส้นเล็กเสียงดังครืน ๆ ก่อนจะหยุดลงตรงเขตเพิงพักอันมิดชิดแห่งหนึ่ง
ประตูรถเปิดออก ชายเคราครึ้มเต็มหน้าคนหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นตรงหางตากระโดดลงมาจากรถ
ชายคนนี้เอาปืนเล็กยาวประจำการในมือคล้องสะพายบ่า ถ่มเศษหญ้าในปากทิ้ง แล้วใช้รองเท้าบูทขี่ม้าเตะยางรถบรรทุกเข้าอย่างแรง
“คุณชายคุน! สินค้าคันนี้เป็นเหยื่ออันโอชะจริง ๆ! พวกเราหนีเตลิดออกมาจากสามเหลี่ยมทองคำ โดนตำรวจสายสืบสากลไล่ล่าอยู่ครึ่งเดือน นึกไม่ถึงเลยว่าในป่าโบราณแดนเหนืออันห่างไกลแห่งนี้ยังจะได้ลาภลอยก้อนโต!”
ชายเคราครึ้มสีหน้าตื่นเต้นเต็มเปี่ยม ร้องรายงานความชอบเสียงดังกับชายร่างผอมผิวดำที่เดินลงมา
ชายร่างผอมผิวดำที่ถูกเรียกว่า “คุณชายคุน” กำลังควงเล่นปืนลูกโม่พลังสูงกระบอกหนึ่งในมือ
คนผู้นี้ทำมาค้าขายค้ายาเสพติดข้ามชาติมานานยี่สิบปี เป็นตัวอันตรายที่มีชื่อเสียงโด่งดังในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชีวิตคนที่เปื้อนมือเขานั้นนับด้วยสองมือก็ยังไม่หมด
คุณชายคุนเอานิ้วมือขูดหมายเลขสีน้ำเงินบนตู้โดยสาร แหงนหน้าหัวเราะร่า “พวกตำรวจนึกว่าบีบพวกเราเข้ามาในแดนเหนือแล้วพวกเราจะต้องตายอยู่ในป่าลึกดงดิบงั้นเหรอ? ช่างเป็นพวกโง่เง่ากลุ่มหนึ่งจริง ๆ!”