เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
รถเก๋งธงแดงแล่นไปอย่างมั่นคงบนถนนอันกว้างขวางของเมืองหลวง แก้วกันกระสุนอันหนาทึบตัดขาดลมหนาวเหน็บภายนอกอย่างสิ้นเชิง
ภายในตู้โดยสารอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง
ซูเหมียนเยวี่ยพิงเบาะหนังแท้ สายตามองทิวทัศน์ถนนที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่างอย่างสงบนิ่ง
“แม่” ซื่อเป่าลู่เฉินเฟิงที่หลับตามาตลอดพลันลืมตาขึ้น มือเล็กดึงแขนเสื้อของซูเหมียนเยวี่ยเบา ๆ แล้วกดเสียงต่ำเอ่ยว่า “ตรงหัวมุมทางแยกเมื่อกี้นี้ มีคนกำลังโทรศัพท์อยู่ ฉันได้ยินเขาพูดว่า เป้าหมายขึ้นรถแล้ว ติดป้ายทะเบียนของคณะกรรมาธิการทหาร กำลังมุ่งหน้าไปทางเขตเรือนพัก”
ต้าเป่าลู่จือเหยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้น มือเล็กก็เท้าคาง น้ำเสียงไร้เดียงสาแฝงความเยือกเย็นที่ไม่สมกับวัย “เครือข่ายข่าวกรองของตระกูลเย่เร็วมากจริง ๆ แต่พวกเขาคำนวณช่วงเวลาคลาดเคลื่อนไป รอให้ข่าวส่งกลับไปถึงหูเย่ปิ่งเทียน พวกเราก็เข้าเขตเรือนพักไปตั้งนานแล้ว”