เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แม่ ฉันได้ยินแล้ว” ซื่อเป่ากดเสียงต่ำ น้ำเสียงกระชั้น “ตรงด้านหน้าพวกพ่อประมาณสามกิโลเมตร มีเสียงคนเหยียบหิมะจำนวนมาก ฝีเท้าหนักมาก ไม่ใช่คนของพวกเราอย่างแน่นอน”
ซูเหมียนเยวี่ยสาวเท้าเร็วมาหน้าวิทยุสื่อสาร สองมือยันโต๊ะไว้ จ้องมองซื่อเป่า “เฉินเฟิง ฟังให้ละเอียด พอจะฟังออกไหมว่ามีประมาณกี่คน พกอะไรกันติดตัวมาด้วยหรือเปล่า”
ซื่อเป่าหลับตา มือเล็กทั้งสองข้างกดหูฟังทหารขนาดใหญ่เอาไว้ เขารวมสมาธิทั้งหมดไปที่การได้ยิน พยายามกรองเสียงพายุหิมะที่หวีดหวิวออกจากสมอง
“ประมาณสามสิบคน” ซื่อเป่าขมวดคิ้วแน่น “พวกเขาพูดพึมพำอู้อี้ น้ำเสียงแปลกมาก ฟังไม่รู้เรื่องเลย แล้วก็มีเสียงโลหะกระทบกันที่หนักมากด้วย”
ซื่อเป่าลืมตา มองไปยังลังกระสุนด้านข้างที่ใช้ยันประตู “แม่ เสียงแบบนั้นหนักมาก เหมือนกล่องโลหะใบใหญ่แบบที่พี่สาวรองเอามายันประตูนี้เลย มีอย่างน้อยสองใบ”