เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แม่!” เสียงของซื่อเป่าทำลายความเงียบสงบภายในศูนย์บัญชาการ เต็มไปด้วยความร้อนใจ “พ่อกับพวกเขาย่างเข้าป่าทึบไปแล้ว! มันผิดปกติ!”
สองมือน้อย ๆ ของซื่อเป่าออกแรงกดหูฟังทหารขนาดใหญ่แน่น ใบหน้าเล็กซีดเผือด “เสียงฝีเท้าสับสนไปหมดแล้ว! เดิมทีเสียงย่ำหิมะพร้อมเพรียงกันมาก แต่ตอนนี้ปั่นป่วนไปหมด มีเสียงหอบหายใจหนัก ๆ แล้วก็มีการเคลื่อนไหวเหมือนชักดาบด้วย! มีคนตะโกนว่า ‘มีผี’ คนฝั่งเราจะสู้กันเองแล้ว!”
ทหารสื่อสารข้าง ๆ สีหน้าเปลี่ยนไป ร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก
“แย่แล้ว! หมอกพิษแน่นอน!” ทหารสื่อสารรุ่นเก่ากระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ “สิ่งที่ประหลาดพิกลที่สุดของป่ามารก็คือหมอกพิษสีม่วงนั่น สูดเข้าไปเพียงคำเดียวก็ทำให้เกิดภาพหลอน ลืมสิ้นแม้ญาติมิตร!”
ซูเหมียนเยวี่ยลุกขึ้นยืน สาวเท้าเร็วรี่ไปหน้าวิทยุสื่อสาร สองมือกดขอบโต๊ะไว้ “เฉินเฟิง อย่าตื่นตระหนก ตั้งใจฟังให้ดี! ฝั่งพ่อของนายมีสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”
สีหน้าของเธอไม่เปลี่ยน ยื่นมือไปลูบศีรษะของซื่อเป่า “ฟังต่อไป พ่อของนายอยู่ เกิดเรื่องใหญ่ไม่ได้หรอก มีสมุนไพรที่ฉันให้ไว้ หมอกพิษทำร้ายพวกเขาไม่ได้”