เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แม่ ป้าหลี่บอกว่าใช้คนทำไร่ทำนามันช้าเกินไป ฉันรื้อก้อนเหล็กนี่มาดัดแปลง ใส่กรวยกับล้อให้มัน แล้วปล่อยให้มันลงแปลงไปปลูกเอง ได้ไหม”
เอ้อร์เป่าลู่ลี่เสวียนเงยหน้าดวงหน้าน้อย ๆ ที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง ดวงตากลมโตกระพริบปริบ ๆ มองดูซูเหมียนเยวี่ย
ซูเหมียนเยวี่ยยังไม่ทันเอ่ยปาก กรรมาธิการการเมืองหลี่ที่อยู่ด้านข้างก็ทนไม่ไหวขึ้นมาก่อน
“เหลวไหล!” กรรมาธิการการเมืองหลี่ปั้นหน้าขรึมเดินเข้ามา “นี่มันรถแทรกเตอร์เชียวนะ เป็นของชิ้นใหญ่ที่ฟาร์มเขตทหารคัดทิ้งมา เด็กตัวแค่นี้จะไปเข้าใจเรื่องเครื่องกลอะไรกัน ถ้าเกิดหล่นทับชนโดนเข้ามันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ ครูฝึกการเมืองซู รีบดูแลลูกหน่อยเร็วเข้า”
ผู้บัญชาการเฉินเองก็ลังเลอยู่บ้าง “ครูฝึกการเมืองซู เรื่องหว่านเมล็ดพวกเราค่อยหาทางกันใหม่ เกณฑ์คนมาเพิ่มอีกหน่อย ให้เด็กมาจับรถแทรกเตอร์มันอันตรายเกินไปจริง ๆ”
ซูเหมียนเยวี่ยก้มหน้ามองเอ้อร์เป่า ยื่นมือไปลูบผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ
เธอรู้ดีว่าลูกสาวคนรองของตัวเองคนนี้ไม่เพียงแต่มีเรี่ยวแรงมหาศาลอย่างประหลาด พรสวรรค์ด้านเครื่องกลยังอยู่ในระดับอัจฉริยะผิดมนุษย์อีกด้วย ก่อนหน้านี้ที่โรงงานผลิตยา แม้แต่เครื่องกลึงอุตสาหกรรมที่ปลดระวางก็ยังซ่อมได้ นับประสาอะไรกับรถแทรกเตอร์รุ่นเก่าคันเดียว