ตอนที่ 178 เพาะต้นกล้าในเรือนกระจก ดินแดนหนาวสุดขั้วให้กำเนิดแปลงสมุนไพรอัศจรรย์

เมื่อย่างเข้าสู่เดือนสิบสอง อุณหภูมิของเมืองหลิ่งก็ลดฮวบลงถึงติดลบสามสิบห้าองศา

ถ่มน้ำลายลงพื้นเพียงคำเดียว ยังไม่ทันได้มองให้ชัด ก็กลายเป็นตะปูน้ำแข็งแข็งโป๊กเสียแล้ว

บนสันเขาหัวโล้นยิ่งมีลมหนาวพัดหวีดหวิว ผิวดินแข็งโป๊กราวกับแผ่นเหล็ก จ้วงพลั่วเหล็กลงไปทีหนึ่ง ทำได้เพียงทิ้งรอยสีขาวไว้บนพื้น ไม่อาจขุดเศษดินขึ้นมาได้แม้แต่น้อย

หัวหน้าหน่วยหวังแห่งสหกรณ์ประชาคมธงแดงซุกมือในกระเป๋า หนาวจนกระทืบเท้าไม่หยุด พลางมองซูเหมียนเยวี่ยที่ยืนอยู่บนที่รกร้าง แล้วเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “ผู้อำนวยการซู ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากส่งคนมาช่วยท่านบุกเบิกที่รกร้างนะ ท่านดูอากาศนี่สิ ดินแข็งจนแทบกระแทกคนตายได้อยู่แล้ว! ท่านบอกว่าจะปลูกดอกคำฝอยกับซานชีของทางใต้ท่ามกลางหิมะน้ำแข็งแบบนี้ นี่ไม่ใช่เอาเงินไปทิ้งน้ำหรอกหรือ ชาวนาแถวแดนเหนือของพวกเรา ชั่วลูกชั่วหลานไม่เคยมีใครกล้าหว่านเมล็ดพันธุ์ลงดินในเดือนสิบสองมาก่อนเลยนะ!”

ชายฉกรรจ์หลายคนที่เดินตามหลังหัวหน้าหน่วยหวังต่างพยักหน้าตาม สายตาที่มองซูเหมียนเยวี่ยราวกับกำลังมองคนบ้า

ซูเหมียนเยวี่ยสวมเสื้อคลุมทหารตัวหนา สีหน้าเรียบเฉย ไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง เธอหันไปมองต้าเป่าลู่จือเหยาที่ยืนอยู่ข้างกาย “จือเหยา คำนวณเสร็จเรียบร้อยหรือยัง”