ตอนที่ 153 ตั้งแผงริมถนน เปิดฉากตบหน้าสุดแกร่ง

ต้าเป่าพยักหน้าทันที เขาวิ่งเหยาะ ๆ กลับเข้าห้องไปหยิบพู่กันขนหมาป่าด้ามหนาที่สุดที่ตัวเองใช้ฝึกเขียนเป็นประจำออกมา

เขาปูกระดาษสีแดงแผ่นใหญ่ที่ยาวกว่า 3 เมตรลงบนเตียงเตา จุ่มหมึกเข้มจนชุ่ม มือน้อยจับด้ามพู่กันแล้วตวัดเขียนลงบนกระดาษอย่างลื่นไหลดุจเมฆสายน้ำ

ด้านเอ้อร์เป่าก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่สวนหลังบ้าน ในกองเศษวัสดุของกองร้อยซ่อมบำรุงมีโต๊ะไม้เอล์มเก่าตัวใหญ่ที่หลงเหลือมาจากปีก่อน ๆ ตั้งอยู่ โต๊ะตัวนี้ใช้ไม้เนื้อหนามาก ปกติแล้วผู้ชายตัวเต็มวัย 4 คนช่วยกันยกยังแทบไม่ไหว

เอ้อร์เป่าเดินเข้าไป มือน้อยอวบอ้วนทั้งสองข้างจับขอบขาโต๊ะ ออกเสียงฮึบเบา ๆ แล้วแบกโต๊ะไม้เนื้อแข็งหนักหลายร้อยจินขึ้นบนบ่าเล็ก ๆ โดยตรง กระทั่งหอบสักคำก็ยังไม่มี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา แถวก็ออกเดินทาง

ฤดูหนาวของเมืองหลิ่ง อุณหภูมิลดฮวบลงถึงติดลบ 30 กว่าองศา บนถนนมีหิมะทับถมกันหนาเตอะ เหยียบลงไปเกิดเสียงดัง “กร๊อบแกร๊บ” พายุหิมะขนขาวที่เหน็บหนาวบาดลึกพัดกระทบใบหน้า เจ็บแสบราวกับมีใบมีดมากรีดเนื้อ

พี่สะใภ้หลี่กับภรรยาทหารอีกหลายคนช่วยกันเข็นรถลากพื้นกระดาน 2 คัน บนรถบรรทุกขี้ผึ้งรักษาแผลหนาวกัดและผงห้ามเลือดที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จใหม่ ๆ เพราะมรสุมขอเงินคืนเมื่อช่วงเช้าและบทความโจมตีในหนังสือพิมพ์ เหล่าภรรยาทหารจึงพากันหน้าซีดเผือด ในใจกระสับกระส่ายหวาดหวั่น