ตอนที่ 151 หมีตาบอดส่งของ? ผู้แทนพิเศษเย่อารมณ์เสียแทบบ้า

สายสืบทรุดฮวบนั่งแหมะอยู่ในแอ่งหิมะ ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียกราวกับบะหมี่ต้มสุกสองเส้น กระทั่งเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืนก็ไม่เหลือแล้ว

เขาเอามือปิดปากตัวเองไว้แน่น แม้แต่หายใจยังไม่กล้า เพราะกลัวว่าจะส่งเสียงเล็ดลอดออกไปแม้เพียงนิด

ตรงจุดข้างหน้าห่างไปไม่ถึง 10 เมตร หมีดำร่างยักษ์สองตัวนั้นกำลังย่ำหิมะหนาเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ กลิ่นคาวสัตว์ป่าที่แผ่ออกมาจากตัวหมีดำ ผสมปนเปกับกลิ่นหอมเข้มข้นของสมุนไพร พุ่งตรงเข้าไปในรูจมูกของสายสืบอย่างจัง

ที่ตามหลังหมีดำมาติด ๆ คือหมาป่ากว่าสิบตัวที่ดวงตาเปล่งแสงสีเขียว ฝูงหมาป่าย่างเท้าเบากริบ อุ้งเล็บเหยียบลงบนพื้นหิมะแทบไม่มีเสียง ทว่ากลิ่นอายดุร้ายอำมหิตที่แผ่ออกมาจากกระดูกดำนั้น กดดันจนสายสืบหนังศีรษะชาวาบ

เขาเบิกตากว้างมองผู้หญิงที่ชื่อซูเหมียนเยวี่ยคนนั้น จูงเด็กสองคนที่ยังสูงไม่ถึงต้นขาของเขา นำฝูงวิหคดุร้ายและสัตว์ดุร้ายพวกนี้ เดินอาด ๆ ไปถึงประตูหลังของลานกองร้อยซ่อมบำรุง

ประตูหลังถูกคนดึงเปิดออกจากด้านใน ต้าเป่าลู่จือเหยาชะโงกตัวออกมาครึ่งร่าง พยักหน้าให้ซูเหมียนเยวี่ย

จากนั้น หมีดำและฝูงหมาป่าก็ราวกับคนแบกหามที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เดินเข้าสู่ลานบ้านอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

“เอี๊ยด”

ประตูหลังปิดลงอีกครั้ง ตัดขาดทุกสายตาที่มองมา