ตอนที่ 149 เด็กน้อยน่ารักประดิษฐ์เครื่องกำเนิดไฟฟ้า

“โดนศัตรูกลั่นแกล้งบีบคอ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็สร้างมันขึ้นมาเอง”

สิ้นเสียงของซูเหมียนเยวี่ย ภายในโรงงานก็เงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก

บรรดาภรรยาทหารต่างมองหน้ากันไปมา สร้างไฟฟ้าเหรอ จะสร้างอย่างไร นั่นมันไฟฟ้าเชียวนะ ไม่ใช่นวดแป้งนึ่งหมั่นโถว นึกอยากจะสร้างก็สร้างออกมาได้เสียเมื่อไหร่

พี่สะใภ้หลี่อ้าปากคิดจะถามอะไรกันบางอย่าง แต่พอสบเข้ากับดวงตาที่ลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึงคู่นั้นของซูเหมียนเยวี่ย คำพูดที่มาถึงริมฝีปากก็ต้องกลืนกลับลงไป หลายวันมานี้ผ่านเรื่องราวมามากเกินไป ในใจของเธอจึงเกิดความเชื่อมั่นอย่างมืดบอด ขอเพียงผู้อำนวยการบอกว่าทำได้ เช่นนั้นก็ต้องทำได้อย่างแน่นอน

“เอาละ ทุกคนอย่ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนี้เลย” ซูเหมียนเยวี่ยโบกมือ น้ำเสียงเด็ดขาดไม่อาจปฏิเสธ “วันนี้รีบกลับไปพักผ่อนแต่หัววัน พรุ่งนี้แต่เช้าตรู่ค่อยมาทำงานที่โรงงาน ฉันรับรองว่าพรุ่งนี้เครื่องจักรจะยังคงหมุนทำงานตามปกติ”

แม้เหล่าภรรยาทหารจะรู้สึกไม่มั่นใจในใจ แต่ก็ยังคงแยกย้ายกันไปอย่างว่าง่าย

ดึกสงัดผู้คนเงียบงัน ลานกองร้อยซ่อมบำรุงตกอยู่ในความเงียบงันไร้สรรพเสียง มีเพียงลมเหนือที่พัดหวีดหวิวปนเกล็ดหิมะกระทบเข้ากับหน้าต่าง

ซูเหมียนเยวี่ยเหน็บมุมผ้าห่มให้เด็กทั้งห้าที่กำลังหลับปุ๋ย เดินออกไปห้องด้านนอกแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ผุพังตัวหนึ่ง เธอหลับตาลง จิตสำนึกดำดิ่งเข้าสู่มิติพกพาในชั่วพริบตา