ตอนที่ 138 แขวนป้ายเปิดทำงาน! บรรดาภรรยาทหารพลิกชีวิตมาเป็นคนงาน

เช้าตรู่วันถัดมา

หิมะตกหนักหยุดลงแล้ว กลายเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ทว่าอากาศแห้งและหนาวเหน็บ

ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า หน้าประตูใหญ่ของกองร้อยซ่อมบำรุงที่ถูกทิ้งร้างก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คน ผ้าแพรสีแดงผูกประดับอยู่บนประตูเหล็กขึ้นสนิมสองบาน ท่ามกลางเสียงประทัดดังกึกก้องแสบแก้วหู ป้ายไม้ที่ผู้บัญชาการเฉินเขียนด้วยลายมือตนเองก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนช่วยกันแขวนขึ้นไปอย่างมั่นคง

ด้านบนเขียนอักษรตัวใหญ่แปดตัวว่า “โรงงานผลิตยาครอบครัวทหารอันดับหนึ่งแดนเหนือ”

เมื่อประทัดดับลง เศษกระดาษสีแดงก็ร่วงหล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้นหิมะ

ในลานบ้านอันกว้างขวาง พี่สะใภ้หลี่พร้อมด้วยภรรยาทหารอีกกว่า 30 คนยืนเข้าแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบสามแถว พวกเธอทุกคนเปลี่ยนมาสวมเสื้อกาวน์ที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงเร่งจัดสรรมาให้ตลอดทั้งคืน บนศีรษะสวมหมวกอนามัยสีขาว แม้ชุดทำงานเหล่านี้จะดัดแปลงมาจากผ้าปูที่นอนเก่าที่โรงพยาบาลโละทิ้ง แต่ก็ซักจนสะอาดสะอ้าน ทั้งยังใช้เตารีดถ่านรีดรอยยับจนเรียบกริบ

สองมือของพี่สะใภ้หลี่ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ได้แต่แอบลูบชายเสื้อกาวน์อยู่ตลอด ขอบตาแดงระเรื่อ แม้แต่ลมหายใจยังต้องระมัดระวัง เพราะกลัวเหลือเกินว่าเพียงแค่หายใจแรงไปจะทำให้เสื้อผ้าบนตัวเปรอะเปื้อน