ตอนที่ 136 เด็กน้อยน่ารักห้าขวบซ่อมเครื่องจักรกล? ผู้เชี่ยวชาญหัวเราะจนฟันร่วง

เกาจื้อเฉียงมองการเคลื่อนไหวของเอ้อร์เป่าแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้

เขาหันไปมองลู่เป่ยเฉิน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “ท่านรองผู้บัญชาการกองพลลู่ นี่คือสไตล์การทำงานของเขตทหารพวกคุณหรือ? ให้แม่หนูยังไม่โตดีคนหนึ่งมาทำท่าทางเสแสร้งที่นี่?”

ลู่เป่ยเฉินกวาดตามองเขาอย่างเย็นชา เสียงไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย “หุบปากแล้วดูให้ดี”

เอ้อร์เป่าหายใจเข้าลึก ๆ ใบหน้าเล็ก ๆ เกร็งจนแดงเรื่อ เธอไม่ได้ใช้ประแจทุ่นแรงอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ใช้เครื่องมือใด ๆ ด้วยซ้ำ แค่ใช้มือเล็ก ๆ อวบอ้วนสองข้างกำนอตหลักที่ใหญ่กว่ากำมือเธอหนึ่งรอบเข้าไปตรง ๆ

ออกแรง

“แกร๊ก——”

เสียงเสียดสีของโลหะที่แหลมแสบแก้วหูทำให้ฟันเสียวดังขึ้นมาทันทีในสายลมหนาวเย็นยะเยือก

จากนั้นสนิมบนเปลือกเหล็กหล่อของเครื่องบดก็ร่วงกราวลงมาเหมือนหิมะตก

เสียงหัวเราะของเกาจื้อเฉียงติดอยู่ในลำคอชั่วพริบตา เขาดันแว่นกรอบดำบนสันจมูก จ้องมือเล็ก ๆ สองข้างของเอ้อร์เป่าไม่กระพริบ

เห็นเอ้อร์เป่าบิดมือทั้งสองไปทางซ้าย “กร๊อก” เสียงดังแหลมคม นอตใหญ่ที่ขึ้นสนิมและยึดแน่นมาหลายสิบปีก็ถูกเธอคลายออกครึ่งรอบได้อย่างดื้อ ๆ