เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ซูเหมียนเยวี่ยส่งเด็กทั้ง 5 คนขึ้นรถจี๊ปไปโรงเรียนอนุบาล ก่อนจะหันหลังมุ่งหน้าไปยังอาคารพักฟื้นพิเศษเสี่ยวไป๋ที่อยู่หลังเขา
การคุ้มกันภายนอกอาคารเสี่ยวไป๋เข้มงวดกว่าเมื่อวานเสียอีก ผู้บัญชาการเฉินมีรอยคล้ำใต้ตาทั้งสองข้าง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นอนมาทั้งคืน แต่จิตวิญญาณกลับกระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด
เมื่อเห็นซูเหมียนเยวี่ยเดินมา ผู้บัญชาการเฉินก็ก้าวยาว ๆ เข้ามาต้อนรับ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้ “ผู้ชี้แนะซู ในที่สุดคุณก็มาแล้ว! ผู้บังคับบัญชาอาวุโสตื่นขึ้นมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน! จิตวิญญาณยังค่อนข้างดี เมื่อครู่ยังดื่มน้ำข้าวต้มไปเกือบครึ่งถ้วยแน่ะ!”
“ฟื้นแล้วก็ดี” ซูเหมียนเยวี่ยพยักหน้า “พาฉันเข้าไปดูหน่อย”
เมื่อผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไป ผู้อาวุโสกู้กำลังเอนกายอยู่บนเตียงคนไข้ที่ปรับระดับสูงขึ้น แม้สีหน้าจะยังคงซีดขาว แต่ลมหายใจสม่ำเสมอ แววตาก็กลับมาแจ่มชัดแล้ว
หลี่ฉางหมิงกำลังพาหมออีกหลายคนทำการตรวจร่างกายขั้นพื้นฐานอยู่ข้าง ๆ กระทั่งหายใจแรงก็ยังไม่กล้า
พอเห็นซูเหมียนเยวี่ยเดินเข้ามา หลี่ฉางหมิงก็รีบหลีกทางให้ ท่าทีนอบน้อมราวกับเด็กฝึกงาน “ผู้ชี้แนะซู ตัวชี้วัดทุกอย่างของผู้อาวุโสกู้ทรงตัวดีมาก ไม่มีสัญญาณของการติดเชื้อ และความดันโลหิตก็กลับมาเป็นปกติแล้ว”