ตอนที่ 91 แม่แท้แล้วอย่างไร? ก็ต้องไสหัวออกจากเขตทหารเหมือนกัน

“เมื่อกี้แกพูดว่า... ฉันจะไม่ปล่อยใครไปนะ”

จางหลานฮวาได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ก็สะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นลู่เป่ยเฉินนั่งอยู่บนรถเข็น เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโผเข้าไปหาอย่างทุลักทุเลราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้

“หัวหน้า! ลูกชายของแม่! ในที่สุดแกก็ออกมาแล้ว!” จางหลานฮวาร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล ยื่นมือออกไปหวังจะกอดขาลู่เป่ยเฉิน

หลี่เฟิงตาไวเคลื่อนไหวรวดเร็ว ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กดปืนกลมือในมือลง พานท้ายปืนยันเข้าที่หัวไหล่ของจางหลานฮวาโดยตรง พลางตวาดลั่น “ถอยไป! ไม่อนุญาตให้เข้าใกล้ผู้การลู่!”

จางหลานฮวาถูกพานท้ายปืนกระแทกจนเจ็บไหล่ ตกใจจนตัวสั่น ทำได้เพียงหมอบอยู่ห่างจากรถเข็นราว 1 เมตร เธอตบต้นขา แผดเสียงร้องโหยหวน “หัวหน้า! แกดูเมียแสนดีที่แกแต่งเข้ามาสิ! นังนั่นไม่เพียงแต่คบชู้ในหมู่บ้าน ยังไล่พวกเราสองผัวเมียแก่ ๆ ออกจากบ้านด้วย! แกดูขาข้างนี้ของแม่สิ ถูกนังนั่นใช้ขวานจามจนหักนะ! แกต้องให้ความเป็นธรรมกับแม่ ลากนังรองเท้าขาดคนนี้ไปยิงเป้าซะ!”

ตาแก่ตระกูลลู่ก็รีบคุกเข่ากระเถิบไปข้างหน้าสองก้าว ปาดน้ำตาพลางพูด “เป่ยเฉิน พ่อแม่คิดถึงแกเหลือเกิน เมียแกไม่ให้ทางรอดแก่พวกเรา พวกเราจึงทำได้เพียงมาพึ่งพาแกแล้ว”