ตอนที่ 78 ลืมตามาเจอเด็กห้าคน เทพสังหารแห่งแดนเหนืองงเป็นไก่ตาแตก

ลูกกระเดือกของลู่เป่ยเฉินขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะยกมือที่เต็มไปด้วยรอยเข็มข้างนั้นขึ้น เพื่อไปสัมผัสใบหน้าที่ปรากฏในความฝันของเขานับครั้งไม่ถ้วนและคอยค้ำจุนให้เขาผ่านพ้นช่วงเวลาที่สิ้นหวังที่สุดตรงหน้านี้

“อย่าขยับ” ซูเหมียนเยวี่ยมือไวตาไว คว้าจับข้อมือของเขาไว้แน่น น้ำเสียงแม้จะยังคงเย็นชา แต่ไอสังหารอันเข้มข้นนั้นกลับสลายไปเกินครึ่งเงียบ ๆ “นายเพิ่งคลานกลับมาจากประตูนรก เส้นชีพจรหัวใจยังเปราะบางมาก ถ้ายังขยับซี้ซั้วอีก ฉันไม่รังเกียจที่จะแทงยาสลบให้นายอีกเข็มหรอกนะ”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยและแฝงความเผด็จการอยู่หลายส่วนนี้ ริมฝีปากซีดขาวของลู่เป่ยเฉินก็ยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มอันอ่อนแอ

เขาพลิกมือ ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ในร่างกาย กุมปลายนิ้วอันเย็นเยียบของซูเหมียนเยวี่ยเอาไว้เบา ๆ

“เมีย...” น้ำเสียงแหบพร่าจนถึงขีดสุดของชายหนุ่มดังขึ้นในห้องผู้ป่วยอันเงียบสงบ แฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง “เธอ... ลำบากแล้ว”

ถ้อยคำสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำ ทว่ากลับราวกับหนักอึ้งนับพันจิน

ขั้วหัวใจของซูเหมียนเยวี่ยสั่นไหวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมพูดน้อยในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ที่ทำเป็นเพียงส่งเงินเบี้ยเลี้ยงทั้งหมดกลับบ้าน และคอยกำชับอย่างเงอะงะในจดหมายให้เธอกินเนื้อเยอะ ๆ คนนั้น กับทหารเหล็กกล้าที่บาดเจ็บไปทั้งตัว แม้ใกล้ตายก็ยังคงเป็นห่วงเธอตรงหน้านี้ ได้ซ้อนทับเป็นคนคนเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ