ตอนที่ 76 ชายของฉัน ฉันมาช่วยเอง

“ปัง!!!”

เสียงระเบิดดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก ประตูกันระเบิดเหล็กกล้าบานนั้นที่แม้แต่กระสุนยังยิงไม่ทะลุ กลับถูกเอ้อร์เป่าวัยห้าขวบถีบจนยุบเบี้ยวผิดรูปไปทั้งบาน

กลอนประตูอิเล็กทรอนิกส์อันประณีตกระเด็นหลุดออกไปทันที พุ่งกระแทกเข้ากับผนังระเบียงทางเดินจนประกายไฟแตกกระจาย ประตูใหญ่หนาหนักเปิดอ้าออกดังสนั่น

ผู้นำเขตทหารหลายนายที่บ่าประดับดาวนายพล ตลอดจนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ถือปืน ต่างพากันมองเด็กน้อยที่ยังสูงไม่พ้นที่จับประตูและกำลังตบฝุ่นบนรองเท้าบูตหนังคู่เล็ก ราวกับกำลังมองอสุรกาย

ซูเหมียนเยวี่ยไม่แม้แต่จะเหลือบมองคนเหล่านั้นที่อ้าปากค้างจนคางแทบหลุด เธอสะบัดถอดเสื้อคลุมที่เปรอะเปื้อนลมและหิมะออก โยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ก้าวยาวด้วยเรียวขาเพรียวทรงพลัง แผ่ปราณปีศาจที่ไม่อาจสลายล้อมรอบร่าง ก้าวพรวดพราดเข้าไปในห้องผู้ป่วยวิกฤต

เด็กน้อยน่ารักทั้งห้าเดินตามหลังแม่ติด ๆ ในชั่วพริบตาที่ก้าวผ่านประตูเข้ามา ต้าเป่าลู่จือเหยากวาดสายตาเย็นเยียบมองจ้าวกังที่ยังคงกุมหน้าส่งเสียงร้องโหยหวนอยู่บนพื้น แววตาฉายเจตนาสังหารที่ขัดกับวัยอย่างยิ่ง