เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณนายอำเภอเฉินมาก” ซูเหมียนเยวี่ยพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ ราวกับพายุการบุกค้นบ้านอันน่าตื่นตระหนกที่หน้าประตูก่อนหน้านี้เป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่ไม่สลักสำคัญ
เฉินเจี้ยนกั๋วประสานมือคารวะ กำลังเตรียมจะหมุนตัวจากไป แต่เมื่อเดินถึงหน้าประตู ฝีเท้ากลับชะงักลงกะทันหัน เขาหันศีรษะกลับมา บนใบหน้าที่เดิมทีเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงปรากฏแววเคร่งขรึมขึ้นมาสายหนึ่ง
“หมอเทวดาซู ยังมีอีกเรื่องที่ผมต้องเตือนท่านไว้ก่อน” เฉินเจี้ยนกั๋วกดเสียงต่ำ คิ้วขมวดมุ่นจนแทบผูกเป็นปม “เมื่อเช้านี้ สถานีอุตุนิยมวิทยาประจำอำเภอได้รับโทรเลขภายในด่วนจากทางมณฑล คลื่นความหนาวเย็นในรอบสิบปีที่ยากจะพบพานกำลังเคลื่อนตัวลงใต้ คาดว่ากลางดึกคืนนี้จะพัดผ่านเมืองหลิ่ง ถึงตอนนั้นจะเกิด ‘พายุหิมะขนขาว’ ที่สามารถแช่แข็งคนให้กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งได้ อุณหภูมิคงจะลดฮวบลงอย่างรุนแรง!”
เมื่อได้ยินคำว่า “พายุหิมะขนขาว” แววตาของต้าเป่าที่นั่งอยู่ตรงหัวเตียงเตามาโดยตลอดก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย