ตอนที่ 61 ยมราชจะเอาคน ฉันก็แย่งกลับมาได้

มือที่กำปืนของชายวัยกลางคนสั่นสะท้าน เขาไม่เคยเห็นสายตาเช่นนี้มาก่อนเลย

ในดวงตาที่ขาวดำชัดเจนคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเฉยเมยราวกับกำลังมองลงมาจากเบื้องบน ราวกับว่าก้อนเหล็กสังหารคนในมือเขา เป็นเพียงเศษเหล็กชิ้นหนึ่งในสายตาของอีกฝ่าย

“เก็บไปซะ” น้ำเสียงของซูเหมียนเยวี่ยเย็นยะเยือกถึงไขกระดูก “ฉันไม่ชอบให้ใครมาชี้หน้า โดยเฉพาะตอนที่มาขอร้องให้ฉันช่วยชีวิต”

เส้นเอ็นปูดที่ขมับของชายวัยกลางคนปูดโปน แต่ภายใต้แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เขากลับลดมือลงอย่างไม่รู้ตัว เหน็บปืนกลับเข้าที่เอว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ขอแค่ช่วยคนได้ หลังจากนั้นฉันยอมให้จัดการทุกอย่าง! ขึ้นรถ!”

ซูเหมียนเยวี่ยหันไปมองเด็ก ๆ ทั้งห้าคน ต้าเป่าเข้าใจความหมายทันที รีบจูงมือน้องชายน้องสาวไว้ แล้วพยักหน้าอย่างสุขุม “แม่ พวกเราไปกับแม่”