ตอนที่ 50 เด็กห้าคนร่วมประจัญบาน

ชายเคราครึ้มกุมแขนแน่น เจ็บปวดจนกลิ้งเกลือกไปกับพื้น ปากส่งเสียงหวีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด

เลือดสดไหลทะลักออกมาตามร่องนิ้วไม่หยุด ย้อมผืนดินสีเหลืองที่แห้งแตกระแหงตรงหัวสะพานจนแดงฉาน ใบหน้าที่เดิมทีดุร้ายป่าเถื่อนของเขา ในยามนี้บิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวถึงขีดสุด น้ำตาและน้ำมูกไหลเปรอะเปื้อนเต็มหน้า

“หัวหน้า! หัวหน้าเป็นยังไงบ้าง!” นักเลงประจำหมู่บ้านอีกสี่คนที่ยังไม่ล้มลงตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก

พวกเขาหันไปมองชายเคราครึ้มที่กำลังชักกระตุกอยู่บนพื้น แล้วหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนถือเข็มเงินสองสามเล่มอยู่ไม่ไกลโดยไม่มีแม้แต่เสียงหอบหายใจ ก็รู้สึกได้เพียงไอเย็นยะเยือกแล่นปราดจากฝ่าเท้าพุ่งตรงขึ้นสู่ขม่อม

นังผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนแล้ว! แต่เป็นยมราชเดินดินที่มาทวงชีวิตชัด ๆ!

“หนี... รีบหนีเร็ว!” หนึ่งในนั้นซึ่งเป็นชายหน้าลิงโยนมีดพร้าในมือทิ้ง หมุนตัวหมายจะวิ่งหนีกลับเข้าไปในหมู่บ้าน